De lunch – Oosterse accessoires

Toen ik vorig jaar op werkbezoek was in Canada werd ik door mijn Canadese collega uitgenodigd voor een diner bij hem thuis. Ik weet wel dat dat soort beleefdheidsgelegenheden er nou eenmaal bijhoren, maar ik zat er toch niet op te wachten. Hij is veel ouder dan ik, niet echt een kleurrijk type, en tot op heden hadden we nog nooit een gesprek gevoerd dat het professionele oversteeg. Maar goed, de beleefdheid gebiedt te accepteren, met andere woorden, een gegeven paard kijk je niet in de bek. En dus begaf ik me, nog volop gedrogeerd door mijn jetlag naar zijn woning.

“Wat kan iemands thuis toch verrassend zijn”, was het eerste wat ik dacht toen ik over de drempel stapte. Maar toen zijn vrouw me begroette begreep ik meteen waar de kleurrijke verzameling van oosterse accessoires vandaan kwam die alle hoeken van de hal, woonkamer en open keuken sierde. Mijn eerste gedachte veranderde in “wat kan iemands levenspartner toch verrassend zijn”.

Veel van de accessoires waren Arabisch of Marokkaans, ik kon het onderscheid niet zo goed maken, en gaven me een gevoel van thuis aan de andere kant van de wereld. Ik was gaan zitten op hun bank en wachtend tot zij klaar waren in de keuken zonk ik in de bank, in mijn jetlag en in de veelheid aan spulletjes en decoraties die ongetwijfeld van talloze reizen mee naar huis gebracht waren. Ik zag Tibetaanse gebedsbeeldjes en molentjes, Thaise wierookstandaards, ingelijste Chinese kaligrafie en Javaanse poppen.

java accessoires kleurrijk

Midden in mijn dagdromen over de oorsprong van deze accessoires kwamen collega en eega de kamer binnen met de lunch. Zelfs het servies waarmee de tafel gedekt was bestond voor het merendeel uit stijlvol beschilderd aardewerk en porselein uit de Oriënt. Tijdens het eten kon ik het niet nalaten om mijn verwondering over hun thuis uit te spreken. Goedlachs vertelde mijn collega me dat hij wel beter wist dan zich te bemoeien met de inrichting en decoratie. Zijn vrouw vulde aan dat ze hadden afgesproken hun reizen voor vijftig procent te besteden aan het vinden van unieke en kwalitatieve accessoires. Wat betreft het huis sloeg de balans echter een flink stuk door naar de kant van kleur en cultuur, ook al had zijn vrouw niet overal het interieur in haar greep. Mijn collega stond op van tafel en liet me zijn werkkamer zien. Gelukkig. Mijn inschatting van hem hoefde ik toch niet helemaal te herzien. Hier regeerden grijs en strak. Ik ging snel terug naar de woonkamer en laafde me nogmaals aan de schoonheid ervan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *