Het winkeltje – Marokkaanse lampen

Na de eerste keer dat ik een bezoek bracht aan Les Potteries ben ik nog vele malen teruggekomen. Iedere keer dat ik in Marokko was moest en zou ik even neuzen in de vele winkeltjes met aardewerk, lampen en alle andere mooie spulletjes. En altijd als ik dacht dat ik alles had gezien kwam ik wel weer een ander steegje tegen waar ik nog niet eerder doorheen was gelopen.

Zo ook deze keer, maar de ontdekking die ik nu deed was van een hele andere orde. Ik was al uren aan het slenteren geweest, en mijn handen had ik vol met moois, een goed moment om terug naar mijn appartement te gaan. Nietsvermoedend viel mijn oog toen op de ingang van een klein, donker en stoffig winkeltje. Zo stoffig dat het niet veel kon zijn dacht ik en ik moet het ook al vaak voorbij zijn gelopen. Ik kon allicht even binnen kijken, al paste ik met mijn spullen nauwelijks door de deur.

Een prachtige lamp blonk zachtjes en verlegen in het donker. Nadat mijn ogen aan het donker gewend waren zag ik dat die lamp de ruimte verlichtte met talloze kleine lichtvlekjes, die op hun beurt lieten zien wat er te koop was. Het was een omgeving met een soort sprookjesachtig mysterie waardoor ik stap voor stap, steeds verder naar binnen werd getrokken. Ieder lichtvlekje liet me iets anders zien, en voor ik het wist was ik tot diep in de winkel doorgedrongen en stond ik oog in oog met de eigenaar. De kleine, oude Marokkaan zei geen woord, maar wees me op een nis waarin meer van zulke lampen stonden. Zonder dat ik merkte hoe hij het deed, liet hij steeds een andere oplichten. En iedere lamp gaf een ander karakter aan de ruimte waarin we stonden.

Met handen en voeten vroeg ik of ik de laatste die hij me liet zien mocht kopen. Het voelde als een voorrecht toen hij gesticuleerde dat dat mocht. Toen bleek dat betaling ondanks de stoffigheid en duisternis met creditcard mogelijk was, kon ik hem een goed bod doen en nu siert de lamp mijn woonkamer met zijn sprookjesachtige schijnsel.

Vreemd genoeg kon ik dit winkeltje bij mijn latere bezoeken aan Les Potteries nooit meer terugvinden. Ik wilde dat ik meer gekocht had, maar ik was te overweldigd geweest door de sfeer en mystiek die mij die namiddag omhulde. Alleen de lamp in mijn woonkamer is bewijs dat ik het niet gedroomd heb.

fantastische sprookjeslamp

De lunch – Oosterse accessoires

Toen ik vorig jaar op werkbezoek was in Canada werd ik door mijn Canadese collega uitgenodigd voor een diner bij hem thuis. Ik weet wel dat dat soort beleefdheidsgelegenheden er nou eenmaal bijhoren, maar ik zat er toch niet op te wachten. Hij is veel ouder dan ik, niet echt een kleurrijk type, en tot op heden hadden we nog nooit een gesprek gevoerd dat het professionele oversteeg. Maar goed, de beleefdheid gebiedt te accepteren, met andere woorden, een gegeven paard kijk je niet in de bek. En dus begaf ik me, nog volop gedrogeerd door mijn jetlag naar zijn woning.

“Wat kan iemands thuis toch verrassend zijn”, was het eerste wat ik dacht toen ik over de drempel stapte. Maar toen zijn vrouw me begroette begreep ik meteen waar de kleurrijke verzameling van oosterse accessoires vandaan kwam die alle hoeken van de hal, woonkamer en open keuken sierde. Mijn eerste gedachte veranderde in “wat kan iemands levenspartner toch verrassend zijn”.

Veel van de accessoires waren Arabisch of Marokkaans, ik kon het onderscheid niet zo goed maken, en gaven me een gevoel van thuis aan de andere kant van de wereld. Ik was gaan zitten op hun bank en wachtend tot zij klaar waren in de keuken zonk ik in de bank, in mijn jetlag en in de veelheid aan spulletjes en decoraties die ongetwijfeld van talloze reizen mee naar huis gebracht waren. Ik zag Tibetaanse gebedsbeeldjes en molentjes, Thaise wierookstandaards, ingelijste Chinese kaligrafie en Javaanse poppen.

java accessoires kleurrijk

Midden in mijn dagdromen over de oorsprong van deze accessoires kwamen collega en eega de kamer binnen met de lunch. Zelfs het servies waarmee de tafel gedekt was bestond voor het merendeel uit stijlvol beschilderd aardewerk en porselein uit de Oriënt. Tijdens het eten kon ik het niet nalaten om mijn verwondering over hun thuis uit te spreken. Goedlachs vertelde mijn collega me dat hij wel beter wist dan zich te bemoeien met de inrichting en decoratie. Zijn vrouw vulde aan dat ze hadden afgesproken hun reizen voor vijftig procent te besteden aan het vinden van unieke en kwalitatieve accessoires. Wat betreft het huis sloeg de balans echter een flink stuk door naar de kant van kleur en cultuur, ook al had zijn vrouw niet overal het interieur in haar greep. Mijn collega stond op van tafel en liet me zijn werkkamer zien. Gelukkig. Mijn inschatting van hem hoefde ik toch niet helemaal te herzien. Hier regeerden grijs en strak. Ik ging snel terug naar de woonkamer en laafde me nogmaals aan de schoonheid ervan.